In het kader van het cross-mediale project Eeuw van de stad vraagt de VPRO Gids lezers hun droomstad te beschrijven. Het Sandberg Instituut zal op basis van de beste bijdragen de VPRO Droomstad vorm geven.
Bron; vpro
Mijn inzending (zonder prijs helaas):
Stad van mijn verbeelding
“Als alles een verhaal is. Waarom een stad dan niet?” dacht de toerist terwijl hij over straat liep. In de reisgids stond de stad beschreven als ‘een pallet aan karakters aaneengeschakeld met gebieden van hoge kwaliteit’. Wat meteen opviel als je de stad binnenliep was in ieder geval de chaos. Geen vervelende, onoverzichtelijke chaos. Niet meteen was duidelijk waarom. Meer de chaos die heerst tussen kinderen op een basisschoolplein tijdens de pauze.
De man grinnikte. Hij zag de toerist, herkenbaar aan zijn langzame pas en grote ogen, die ieder detail wilde zien, observerend bij het kruispunt staan. Hij probeerde te zien wat hij zag. Vervolgens maakte hij een foto van wat er ontbrak, de stoplichten. Het was meer dan dat natuurlijk, maar het viel als eerste op. Door de hele stad was niet geprobeerd de verkeersstromingen te beheersen. Hierdoor ontstond een zichzelf regulerende dynamiek.
Opgelet! De fietser groette vriendelijk ten teken dat hij de toerist had gezien, die verder de straat overstak. “Door het langzame tempo,” besefte de toerist “blijft het overzichtelijk”. Terwijl hij langs groepjes kletsende mensen liep, zag hij dat anderen de rust gebruikten om iets te kopen bij een kraampje langs de kant van de weg. De dynamiek nam toe naarmate hij de stad verder inliep. Boven en onder hem gebeurde nu vanalles.
“Daar waren de bewoners van deze stad nog het meest trots op”, dacht de man terwijl hij zag dat boven de toerist de tram zweefde. De architecten hadden het ‘bewegen in 3d’ genoemd . Stadspleinen op vier hoog. Openbaar vervoer op het niveau van de eerste verdieping. Straatparken slingerend door de stad. Entreegebied van de gebouwen verdeelt over de begane grond en een niveau daaronder. En dit alles is verbonden via monumentale trappen, hellingbanen en liften.
Terwijl het een nieuwe stad was, leek die toch langzaam te zijn ontstaan. In de straat waar hij nu doorheen liep, was niets hetzelfde. De banken zagen er creatief en inventief uit, doordat ze ook als fietsenrek werden gebruikt. Ze hadden een zelfgemaakt uiterlijk. In andere steden bestaat de publieke ruimte veelal uit niemandsland met een weinig ambitieuze aankleding. Nu eigenden de bewoners zich de straat toe, leek het.
De man zag dat de toerist door Artwijk liep, terwijl hij de toerist nieuwsgierig naar boven volgde. Net als alle andere buurten en wijken in de stad, hebben deze een sterk eigen identiteit meegekregen met verschillen tussen beroepen, leeftijd, onderwijs en cultuur. In deze wijk was ruimte voor o.a. creatieve bureautjes, galerijen en lege plekken waar van alles kon ontstaan. De publieke ruimte werd gebruikt om de eigen identiteit te versterken.
Hij liep nu in een straatpark. Dit verbond belangrijke plekken hemelsbreed met elkaar. Langs, over en door gebouwen. Op de kaart stond dat hij nu langzaam een van de stadspleinen naderde. In de reisgids stond: “als schakel tussen de omliggende wijken functioneert dit plein als communicatieplek voor de stad. Men komt hier samen, spreekt er af bij mooi weer of bij slecht weer in de stadshal. Deze is gelegen aan het plein en specifiek ontworpen voor dit doel.”
We naderen het stadsplein zag de man en hij dacht: “samenleven is communiceren. Om te communiceren moet je worden verleid tot het vertragen van je tempo.” De stad had hiervoor stadspleinen gefaciliteerd. Aan de stadspleinen lagen de vorm gekregen idealen van de stad zoals een park, universiteit en een gerechtsgebouw. Ieder gebouw als pronkstuk van een eigen wijk. Aan dit plein lag een museum.
Plotseling stond hij op het plein met ruim zicht op een mooi museum. Hier was duidelijk veel aandacht besteed aan de aankleding. De duurste materialen waren gebruikt. In een van de hoeken was er een amfitheater. Nu viel hem pas op hoe weinig groen hij in de stad was tegengekomen. Het leek alsof het groen zich had teruggetrokken naar de pleinen en de parken.
Hij versnelde zijn pas en zag de toerist de hoek omgaan. Hij wilde die nu niet uit het oog verliezen. Graag zou hij hem aanspreken om te weten te komen wat de toerist van zijn stad vond.
De toerist liep richting de stadshal waar volgens de reisgids vele barretjes zaten. Hij had behoefte aan een koffiepauze voordat hij het museum ging verkennen. Hij stak het plein over en zag dat dit intensief werd gebruikt. De stedelijke hectiek leek geheel tot rust gekomen. Schoolklassen stonden klaar voor een museumbezoek, oudjes zaten te schaken en hij zag mensen picknicken. Langzaam zocht hij zich een weg door de massa.
